Thuis

Huizige stukjes – zo gaat het met Suze

huizige stukjes suze baby thuis kinderen groningen stad

Ik had een plan. Dat plan bestond uit leuke koffietentjes, winkeltjes, restaurants en afspraken. Veel bloggen daarover ook. Dat ging ik allemaal doen met een blije baby in de kinderwagen, die daar gewoon doorheen zou slapen en tussendoor zonder morren haar melk zou drinken. Hannah was zo’n baby, maar Suze niet. En dus gooide ik mijn plan, hop, het raam uit.

Verborgen reflux

We hadden een pittige start. De kraamweek was heerlijk, maar daarna ging het al vrij snel mis. Suze huilde. Veel. En hard. Al gauw werd ons duidelijk dat er iets aan de hand was. De enige plek waar ze niet heel ongelukkig was, was de draagzak. Uren liepen we met haar rond. Met liefde, maar het werd voor mij wel steeds zwaarder. Ik raakte aardig uitgeput na een lange bevalling met veel bloedverlies en dat werd er met twee uur slaap per nacht niet beter op. Dus gingen we naar de huisarts. Onze huisarts liet er geen gras over groeien. Hij regelde een consult met de kinderarts en schreef ondertussen medicatie voor. Zijn conclusie: verborgen reflux. Drie dagen later hadden we een andere baby. Een kindje dat het best leuk bleek te vinden om even in de box te liggen. Dat heus ook wel om zich heen kon kijken zonder te gillen. En meisje dat ook best wel een keer in haar bedje wilde slapen, maar dat eerst gewoon niet kon.

Rust voor Suze

Gelukkig hebben we de rust nu gevonden met elkaar. En rust, dat heeft Suze nodig. Hannah nam ik overal mee naar toe. Ze sliep toch wel, dronk tussendoor een fles leeg, om het even waar we waren. Ze vermaakte zich prima terwijl ik haar rondreed door werkelijk de hele stad. Uren waren we onderweg, vaak dagelijks. Maar Suze krijgt het te kwaad als we veel ondernemen. Na een ochtend op visite is ze drie dagen van slag. Op de eerste dag drinkt ze slecht en slaapt ze moeilijk in, zelfs in de draagzak. Op de tweede dag is ze huilerig en zit ze niet lekker in haar vel. Daardoor komt ze ook dan slecht aan slapen en drinken toe. Op de derde dag slaapt ze als een os om de schade van de dagen daarvoor in te halen. En pas op de vierde dag heb ik haar terug. Dat combineert niet heel lekker met koffietentjes. Of andere plekken waar veel mensen bij elkaar zijn en geluid maken. Dus houden we de dag lekker voorspelbaar en laten we drukke bezoekjes voor wat ze zijn.

Blije en gezonde baby

Zolang we ons een beetje aanpassen aan haar ritme, gaat het supergoed met Suze. Ze groeit als kool (maat 68!), speelt volop, is gek op voorlezen en knuffelen. Zo’n heerlijk, lief kind is het. En gezond ook en het is natuurlijk hartstikke cliché, maar jeetje, wat is dat belangrijk.

Achter de muziek aan

Zodra Suze het ook leuk vindt, trekken we samen de wijde wereld in. Achter de muziek aan, zoals mijn opa altijd zei. Gewoon, stapje voor stapje. Tot die tijd schrijf ik iets vaker huizige stukjes. Over een iets kleinere wereld dan gepland. Over een wereld die oneindig veel groter werd toen zij kwam. Want geen koffietentje in de wereld kan op tegen haar lieve lach. En als ik haar zachtjes in slaap sus en haar zachte haartjes kus, weet ik: ik zou nergens anders willen zijn.

Volg me op Facebook

Spannend? Nee, niet echt. Fijn? Dat zeker wel. Ik heb me met twee van die mooie kinderen nog nooit zo rijk gevoeld en daar mag ik de komende tijd wat vaker dan gepland over schrijven. Lezen? Volg dan mijn Facebookpagina.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply